Een Weekend aan Zee

Een weekendje weg. Een weekend rust. Heerlijk aan zee.

Het is vrijdagmiddag, het regent en we staan in de file. Lekker ontspannen 😉.

Na een (wat lijkt) oneindige rit komen we eindelijk aan bij de kust. De golven, het strand. De zon laat zich nu ook even zien. Een verdwaalde meeuw. En verder: niets. Rust.

We roepen zo vaak dat we behoefte hebben aan rust, maar wat als die rust zich ook daadwerkelijk aandient? We zijn zo gewend aan een constante stroom van prikkels, dat het bijna voelt alsof er iets mist als ze er niet zijn. Saai, misschien zelfs. Het kan zelfs zo ongemakkelijk worden dat je (onbewust) toch weer op zoek gaat naar nieuwe prikkels.

Die prikkels komen van buitenaf én van binnenuit. Buiten ons zoeken we naar iets om te doen, te bekijken of te kopen. Als we maar entertaint worden. Maar als het buiten stil is, kan het van binnen alsnog stormen. Dan gaat dat hoofd van ons als een razende tekeer: je speelt gesprekken van gisteravond nog eens af of piekert over wat er in de toekomst allemaal kan gebeuren.

Ik merkte het laatst bij mezelf in een winkel. Ik was er voor iets specifieks, maar terwijl ik rondliep viel mijn oog op alles wat daar zo mooi uitgestald lag. Ik voelde de gedachte opkomen: Ja, maar dat wil ik ook hebben! Oeh, dit is ook leuk! Ik moest mezelf echt even afremmen. Ik had het niet nodig. Ik herpakte me, richtte me weer op mijn doel en kocht alleen de kussenhoes waarvoor ik was gekomen.

Hetzelfde geldt voor entertainment. De ene na de andere activiteit wordt aangekondigd op social media; we mogen vooral niets missen. Dus blijven we maar zoeken naar iets om te doen.

Terwijl we niet altijd entertaint hóéven te worden. Als je dat durft los te laten, ontstaat er pas echt ruimte. Het klinkt cliché, maar rust komt echt van binnenuit. Natuurlijk helpt een kalme omgeving, maar als je daar alsnog op je telefoon zit te scrollen of als een hamster in een rad blijft rondrennen in je hoofd, blijft er van het effect van die serene omgeving weinig over.

We zeggen wel eens dat je 'je kop erbij moet houden'. Voor een hartchirurg is dat inderdaad essentieel. Maar als het gaat om rust vinden, mag je je hoofd best eens thuislaten. Het is niet verkeerd om van alles te willen ondernemen, maar als we er niet met onze volle aandacht bij zijn, is het zonde van de ervaring.

Tijdens het weekend had ik mijn hoofd inderdaad thuis gelaten (samen met het bakje pesto dat ik eigenlijk mee had moeten nemen). Ik zat niet op mijn telefoon. Ik hoefde niet continu te kletsen. Ik keek om me heen, voelde de wind op mijn gezicht en genoot van de stilte.

Liefs,

Raïscha

🖤