Rolmodel

Jij en ik zijn allebei rolmodellen.

Klinkt mooi toch?

In de praktijk kan dit nog wel eens tegen vallen.

Sta jij wel eens stil bij de rollen die je vervult in je leven?

Ik heb het over je rol als dochter, moeder, zus, collega, partner, buur, vrijwilliger, klant en ga zo maar door. Misschien zijn deze voorbeelden niet allemaal op jou van toepassing, maar ik weet zeker dat je, als je eenmaal begint, er zo nog een paar bij kunt bedenken.

Waarom ik je dit vraag?

Omdat deze rollen invloed hebben op de manier waarop we ons leven leiden. Bij elke rol die jij vervult hoort een beeld van wat die rol inhoudt. Dat beeld ontstaat vaak vanzelf: door je achtergrond, je opvoeding, je ervaringen. Zo vormt zich een soort innerlijke taakomschrijving van hoe jij vindt dat je je in die rol ‘hoort’ te gedragen.

En dat is prettig.

Het geeft houvast.

Want zo weet je hoe je je hoort te gedragen in bepaalde situaties.

Je neemt de rol van dochter aan en weet ongeveer wat er van je verwacht wordt. Je stapt je werk binnen en weet hoe jouw rol daar eruitziet. (Daar zal je baas vast blij mee zijn 😉.)

Het aannemen van die verschillende rollen gaat meestal bijna ongemerkt. Net als het ontstaan van de beelden die erbij horen. We staan er zelden bewust bij stil. Totdat het begint te wringen.

Want soms past het beeld dat jij hebt van een rol niet bij wat in de praktijk haalbaar is.

Misschien vind jij dat een ‘goede moeder’ altijd geduldig en lief is. Op het moment dat je boos wordt op je dochter die het behang van de muur trekt, voelt het dan meteen alsof je faalt in die rol. Of je organiseert een etentje, neemt de rol van gastvrouw aan, maar laat het eten aanbranden omdat je zo gezellig met je gasten aan tafel zit te praten. Het kan zomaar zijn dat je dan het gevoel hebt dat je tekort bent geschoten.

En precies dat is waarom ik dit hier aanhaal.

De rollen die we vervullen komen vaak met (zelfopgelegde) regels. Als een soort handleiding waar we ons aan proberen te houden. Dat kan helpend zijn, zolang het een leidraad blijft. Maar wanneer we die regels te strak toepassen, verliezen we juist iets anders: vrijheid.

Rollen kunnen dan gaan voelen als een strak pak waarin je gevangen zit.

Daarom is het zo belangrijk om flexibiliteit toe te laten in de manier waarop je jouw rollen invult. Je kunt niet altijd alles ‘goed’ doen. En dat hoeft ook niet.

Geef jezelf de ruimte om je rollen af en toe opnieuw te bekijken. Om de regels die jij eraan hebt verbonden losser te laten. Als gastvrouw mag je het eten laten aanbranden. Als moeder mag je soms je geduld verliezen. En in welke rol dan ook: je hoeft het niet perfect te doen.

Dat maakt je geen minder mens. Het maakt je mens.

Precies goed zoals je bent.

Liefs,

Raïscha

🖤