(Waarde)oordelen

Je denkt er meteen iets bij.

Je vindt er iets van.

Je hebt een mening.

En dat mag. Maar de vraag is: helpt het je?

We zijn vaak sneller met oordelen dan we doorhebben. Ze lijken klein en onschuldig, alsof het bijna vanzelf gaat.

Maar sta je er wel eens bij stil hoe vaak het gebeurt, vaak zonder dat je het merkt?

Je ziet iemand over straat lopen in kleding die net iets te strak zit. Of je bent in de supermarkt en ziet een kind dat een driftbui heeft. En een ouder die niets doet.

Wat gebeurt er in jou? Misschien denk je: dat kan toch eigenlijk niet.

Waarschijnlijk merkt die ander er niets van. Zeker niet als je je gedachten voor jezelf houdt 😉. En misschien denk je nu: ach, wat maakt het uit dan?

Maar die gedachten verdwijnen niet zomaar. Ze blijven in jou. En vroeg of laat vinden ze een weg naar buiten. In woorden. In gesprekken. Soms richting mensen die dichtbij je staan, wanneer zij iets doen wat niet overeenkomt met wat jij passend of “normaal” vindt.

Het punt is: iedereen draagt zijn eigen verhaal met zich mee. En jij ziet daar altijd maar een klein stukje van. Je hebt nooit het volledige beeld van een situatie of van wat iemand doormaakt. En hoe vaker we oordelen over anderen, hoe groter de kans dat we diezelfde oordelen ook naar onszelf richten.

Misschien is het daarom helpend om mensen meer in hun waarde te laten. Ieder op zijn eigen manier. Dat scheelt een hoop innerlijke ruis en frustratie. Want eerlijk: wat levert het je op om overal iets van te vinden? Meestal wordt jou geen kwaad gedaan. (En als dat wél zo is, dan is het natuurlijk iets anders en mag je daar grenzen in aangeven.)

Let maar eens op in gesprekken hoe vaak het over anderen gaat. En vooral: hoe er over anderen wordt gesproken. Ik bedoel niet dat we nooit over anderen mogen praten, delen is belangrijk. Maar luister eens hoe vaak het negatief wordt. Hoe snel we meegaan in kritiek of veroordeling.

Waar is onze vriendelijkheid gebleven? Onze open blik?

Ja, niet iedereen in deze wereld is even lief. Dat is ook zo. Maar is het echt nodig om overal een oordeel over te hebben?

Misschien begint het al met iets kleins: opmerken dat je oordeelt en het oordeel vervolgens laten rusten. Net als op de mat: voelen wat er is, zonder er meteen iets van te vinden.

Liefs,

Raïscha

🖤